Arjan Spoormans
#HorrorKPNdesdoods

Hier volgt een waargebeurd verhaal over een klant van telecomreus KPN. En hoe KPN ervoor gezorgd heeft dat alles - maar dan ook echt alles - misging bij internet en tv. En hoe het kan dat er in een kelder in Hilversum 4 (!) pakketten (van Digitenne tot complete installatiepakketten voor internet en digitale tv) staan te verstoffen. En niemand die ze mist of er om vraagt.

KPN

Het begon allemaal in het voorjaar van 2011. Ik ging verhuizen en samenwonen met M. KPN leverde mij internet en tv. Bij het doorgeven van de verhuisplannen werd duidelijk dat ik over moest stappen op glasvezel. Daar was het nieuwe pand mee uitgerust. Prima. Glasvezel. Cool!
Of ik daar een monteur bij wilde voor 35 euro? Nee. Maar indien ik er niet zelf uit kom, kan ik dan alsnog een monteur laten komen, was mijn voor-de-zekerheidvraag. Dat was geen enkel probleem. Dus deden we het zo.
Dacht ik.
Een week later belde een mevrouw van KPN. Voor het inplannen van een afspraak met, jawel, een monteur. Dat ik die niet besteld had, was verloren gegaan in het systeem. Maar geen probleem, ze zou de monteur annuleren.

We schieten 2 weken verder in de tijd. M en ik zijn halverwege het klussen en inrichten van het nieuwe appartement. Alles is verhuisd, als ik besluit nog één ding te doen die dag; de tv aan de praat krijgen. Dus, kabel erin en zenders zoeken. (Ja, nu weet ik dat je bij digitale tv geen zenders hoort te zoeken. Kom ik later op terug.) Het enige wat ik kreeg was sneeuw. Met een luide vloek besloot ik dat ik tóch een monteur wilde hebben. Dus dan bel je KPN.

Nadat ik aan de telefoon mijn verhaal verteld had, vroeg de mevrouw van de klantenservice of ik mijn adres nog eens wilde herhalen. Waarop zij met een groot vraagteken mij nasprak. Er was geen contract op het adres bekend. Toen ik daar vol ongeloof op reageerde zocht ze verder. Ze kwam wel een geannuleerde order tegen.
Er was dus niet alleen een monteur geannuleerd waar ik nooit om gevraagd had, men had het hele contract de nek omgedraaid. En dan ga je de malle molen van KPN nogmaals door.

Nieuw contract. Nu mét monteur. En hoe lang het dan duurt voordat de monteur komt? Drie weken. Drie weken zonder tv en zonder internet door andermans gekluns. TV hebben we opgevangen met digitenne. Internet was jammer dan.

Fast forward naar 3 weken later. De monteur staat in de gang en vraagt naar “het pakket”. Het pakket. Welk pakket vraag ik. Het installatiepakket. Installatiepakket? Nooit gehad, nooit gezien. Gelukkig had meneer De Monteur nog wel een pakket in zijn bus. Of ik dan even KPN wilde bellen om te vragen of mijn pakket nog opgestuurd moest worden. En zo ja, dat dat niet meer nodig was, aangezien ik al een pakket had inmiddels.
Aan de telefoon bleek dat er nog geen pakket naar mij onderweg was. Waarop ik zei dat dat opsturen dan ook niet meer hoefde aangezien ik al een pakket van de monteur had gekregen. Maar dat kon niet. Bij een contract hoorde immers een installatiepakket, en die zou zo snel mogelijk naar mij opgestuurd worden. Dat ik die niet hoefde, maakte niks uit. Het enige wat ik hoefde te doen was het pakket in ontvangst nemen en het daarna terugsturen. Toen ik vroeg of hij ook het idee had dat dat wat raar was, vroeg de meneer aan de andere kant naar zijn collega, de monteur. Conclusie: het pakket wat ik niet nodig had werd opgestuurd, ik hoefde het alleen maar terug te sturen.

Dat heb ik dus niet gedaan. Uit principe. En dat pakket staat nog steeds ongeopend in eerder genoemde kelder. Niemand die er om vraagt.

Pakket twee is een Digitenne-kastje uit het oude huis van M. Dat moest in een doos met transportnummer etc klaargezet worden op dag X om tijd Y. En toen stond het er ook. In de doos van een waterkoker, omdat de oorspronkelijke doos verloren was gegaan op enig moment. Maar wie denkt dat er ook iemand kwam opdagen, heeft het mis. Ook dit doosje staat in de kelder, te wachten op niemand.

Na een half jaar werd er wel erg veel geld van mijn rekening afgeschreven door KPN. Twee keer in de maand. Bleek het oude abonnement nooit te zijn beëindigd. Het teveel betaalde geld heb ik allemaal teruggekregen. Applaus! Of iemand ooit om mijn installatiepakket gevraagd heeft? Welnee! Pakket nummer 3 wat in een kelder staat en wacht op niemand.

Door naar herfst 2013. M en ik gaan uit elkaar. Aangezien M in het appartement blijft wonen, was de simpele opdracht aan KPN; verander mijn naam in die van M, en doe hetzelfde met het rekeningnummer. Maar dat kan natuurlijk helemaal niet. M moest een nieuw contract afsluiten, de mijne zou worden beëindigd.

Je snapt het wel; na twee maanden ontving ik nog steeds facturen. Er stonden nu opeens twee contracten op één adres. Iets wat helemaal niet kon volgens KPN. Eén van de twee contracten was de mijne, die had moeten worden beëindigd. De ander van M. Dat klopte, maar die werd niet in rekening gebracht. Dus. Bovendien had M inmiddels een nieuw installatiepakket gekregen voor haar nieuwe abonnement. Ondanks dat aan de telefoon was duidelijk gemaakt dat dat niet nodig was, en de telefonist dat in zijn computer had gezet. Pakket nummer 4. Ook in de kelder. Ook wachtend op niemand.

Midden december werd daarom mijn al-lang-opgezegde contract opgezegd. Met terugwerkende kracht. Hoera! Toch kreeg ik eind december een nieuwe afrekening van KPN voor, daar is-ie weer, een internetpakket. Hoe dit nou weer kwam? “De opzegging en de nieuwe maand hebben elkaar gekruisd, meneer Spoormans.”
Kortom. ik betaal tot midden januari voor iets wat ik al sinds 1 november niet meer gebruik. Maar ik krijg het geld wel terug! “Binnen twee maanden.” Twee maanden! Zo’n 160 euro heb ik KPN overgemaakt terwijl ik niks meer van ze gebruik. Vanwege hun incapabele systemen of informatieverwerking. En vervolgens moet ik twee maanden wachten totdat ik mijn eigen geld weer terug heb! Ik zou rente moeten vragen!

Onderaan de streep: KPN ziet mij niet meer terug.

Hoewel, ik zit inmiddels (zeer tevreden) bij Telfort en ik heb wel eens gelezen…

Zwarte Piet, hinken op twee gedachtes

De discussie die je wist dat zou komen, is wederom daar. Ieder jaar begint het Sinterklaasfeest met de rituele Zwarte Piet-discussie. Is ons Sinterklaasfeest racistisch, of niet? Die vraag blijkt niet makkelijk te beslechten. Eén ding is wel duidelijk; hij wordt door een groep mensen als racistisch beschouwd.

Als je deze tekst leest (en de inhoud klopt), is de link naar onze zwarte medemens er in ieder geval. Piet is niet zwart door de schoorsteen, maar gewoon omdat ie nou eenmaal meer pigment heeft dan de West-Europees. Sowieso is er nog wel wat af de dingen op dat schoorsteen-verhaal: niemand komt pikzwart uit een schoorsteen vallen maar wel met keurig gestifte lipjes en een brandschoon kleurrijk pak.
Dat de goede Sint eigenlijk zwarten wilde beschermen is wel een interessant gegeven. En hij lijkt uitstekend voor ze te zorgen - nog steeds.

Dan volgt het hele ‘blijf eraf het is onze cultuur’-verhaal die je veel op Twitter leest of in lelijke afbeeldingen ziet die men op Facebook deelt. Na een tijd nadenken ben ik erachter gekomen dat ik daar -helaas- niks mee kan. Wat zegt dat, dat het onze ‘cultuur’ of onze ‘traditie’ is? En waarom moet je van zoiets als ‘cultuur’ afblijven?
Ik moet door deze discussie steeds terugdenken aan mijn vakantie in Frankrijk van enkele weken geleden.

Tijdens een boottocht van een week deden we de prachtige middeleeuwse stad Aigues Mortes aan waar per toeval een groot feest werd gevierd. Ik was met stomheid geslagen toen ik tijdens het rondwandelen opeens midden in een soort geïmproviseerde arena stond. Het was een rond terrein met hoge tribunes (je moest er echt opklimmen) die in een ovaal waren neergezet, zo groot als een hockeyveld ongeveer - misschien iets kleiner. In de arena was een ring getimmerd van boomstammen en daarbinnen lag een grote stapel hooibalen. Binnen een paar minuten was duidelijk: ik stond midden in een arena waar men aan stierenvechten deed.

Stierenvechten. In Frankrijk.Stierenvechten in Aigues Mortes

Het spel is als volgt: er loopt een stier rond die aardig is opgehitst en iets op of aan zijn hoorns heeft. Dat moet je pakken en dan heb je een prijs gewonnen. Maar, die stier laat jou niet in de buurt komen. Of je de stier daarom wil uitputten.
En dat deed een hele groep -vooral jonge- mannen. Ik werd er misselijk van weet ik nog, naast dat ik enigszins in paniek was. Ik had geen zitplaats en moest me regelmatig uit de voeten maken voor een dolle stier. De ring van boomstammen in het midden van de arena was namelijk niet afgesloten. De stier kan tot aan de hoge tribunes komen, en soms er zelfs op, getuige deze foto.
Voor de duidelijkheid: hierbij werden geen stieren vermoord, zoals in Spanje soms het geval is. Toch vond ik vond dit al verachterlijk en middeleeuws. Een beest gek maken, opjagen, slaan en uitputten om iets van zijn hoorns te kunnen plukken. En dat als amusement. Ik vond ook dat dit al lang verboden had moeten zijn. Tegelijk zag ik de blik in de ogen van de toeschouwers en de ‘jagers’ en wist, deze mensen laten zich dit niet afnemen. Dit is hun cultuur.
En dat brengt me bij mijn probleem met de redenatie: het is onze cultuur, daar moet je vanaf blijven. Dat het onze cultuur is wil niet zeggen dat het (in andermans ogen) normaal is wat we doen. In Amerika mag iedereen rondlopen met een wapen op zak. Daar kijken wij wat vreemd tegenaan, maar de Amerikaan vindt het traditie en cultuur en laat zich dat niet afnemen.
In de ogen van mensen die zich niet in ons volksfeest verdiept hebben, kan ik me voorstellen dat het beeld van Sinterklaas wat vragen oproept. Een oude man in rare kleding wordt omringd door zwarte hulpjes die maf en een beetje dom doen. De oude man laat zich door de hulpjes bedienen en rijdt zeer elitair op een wit paard rond terwijl de hulpjes alles lopend en zeulend met zakken cadeautjes moeten doen. Wij kennen het verhaal erachter en zien er geen kwaad in, maar de buitenstaander kan er wat vreemd tegenaan kijken.
Kortom: wij zitten in dat geval op de tribune van het stierenvechten, de buitenlander staat daar zoals ik bij het stierenrennen stond.

Maar er is nog iets wat rammelt aan het ‘cultuur’ en ‘traditie’-argument. Die dingen worden in deze discussie namelijk als vaste waarden neergezet. Maar dat zijn het helemaal niet. Vroeger was het onze cultuur dat vrouwen niet mochten werken. Gelukkig zijn we daarop teruggekomen. Stemmen deed je op de politieke partij van je ouders. Veranderd. Trouwen deed je met iemand van dezelfde stand of geloof. Gelukkig mogen we inmiddels zelf onze partner kiezen. En alsof cadeautjes altijd bij kerst hebben gehoord. Dat is ook iets van de laatste jaren. Cultuur of tradities zijn dus aan verandering onderhevig (gelukkig) en dat zal (zoals oud-Sinterklaas Bram van der Vlugt gisteren ook bij RTL Late Night zei) ook gelden voor het Sinterklaasfeest.

En dan tot slot: de kinderen. Want het is natuurlijk een kinderfeest, en wat hebben kinderen nou met racisme? Het maakt voor kinderen namelijk helemaal niet uit dat ze zwart zijn, hoor je vaak. Maar is dat een reden om ze zwart te laten, of juist een reden om ze een ander kleurtje te geven? Als het kinderen niet uitmaakt, zou het ze dan wel uitmaken als ze geel waren? Of paars? Of groen? (Even daargelaten dat we een uitleg moeten verzinngen voor het plotselinge kleurverschil…)
Daarnaast, zolang er kinderen (en volwassenen) zijn die zwarte medemensen ‘zwarte piet’ noemen, al dan niet als scheldwoord, is er dan niet iets mis? Kunnen we dat negeren?

Wellicht lijkt het na het lezen van dit verhaal alsof ik tot de tegenstanders van Zwarte Piet ben, maar dat is niet het geval. Ik vind ons Sinterklaasfeest prachtig en levert bij de Spoormansen de leukste familiedag van het jaar op. In alle eerlijkheid; ik weet het niet. Vorig jaar wist ik het wel: het gezeik moest afgelopen zijn. Maar inmiddels (zeker na Aigues Mortes) kom ik er niet uit. De discussie wordt voor mijn gevoel wel met de verkeerde argumenten gevoerd. Wat overkomt ons als Zwarte Piet niet meer zwart is?

Wat er beter kan aan 360 Magazine

Sinds een paar maanden heb ik een cadeauabonnement op 360 Magazine. Een blad wat ‘het beste uit de internationale pers’ verzamelt en bundelt. Ideaal, want wat er in ons land/op onze postzegel gebeurt, is vaak geleuter in de marge. Dat is mijn bescheiden mening, niet (perse) die van 360.

Vanaf dat ik het blad lees (voor mijn abonnement kocht ik 360 enkele keren los) bekruipt mij het gevoel dat er iets mist. Ik kon mijn vinger er niet goed achter krijgen, tot mijn buurman, die een proefabonnement heeft gehad, mijn gevoel wist te verwoorden. Er mist een gids. Er mist begeleiding. En daarmee verder denkend ben ik tot 3 punten gekomen die in mijn ogen verbeterd zouden kunnen worden.

1) Vertel me waarom ik lees wat ik lees. Een blad wat zegt ‘het beste uit de internationale pers’ te brengen, staat iedere twee weken (zo vaak verschijnt 360) voor een helse klus. Er wordt namelijk nogal wat geschreven wereldwijd. Probeer daar maar eens een keuze in te maken. Nu vormt ieder nummer een verzameling lezenswaardige artikelen over de meest uiteenlopend onderwerpen. Het voelt daarmee als los zand. Maak mij als lezer deelgenoot van de keuzes die de redactie heeft gemaakt. Daarom dit artikel? Waarom van deze bron? (360 biedt je artikelen aan uit alle hoeken van de wereld en uit bijna ieder denkbare krant, tijdschrift of internetsite.) Neem me mee op reis door de wereldpers, en vertel me waarom de redactie denkt dat dit verhaal mooi/goed/belangrijk is om te lezen.

2) Vertel me hoe oud artikelen zijn. Een tweewekelijks blad als 360 kan niet alleen maar actueel zijn, of wordt soms ingehaald door de actualiteit. Daarom zou ik graag willen weten hoe oud de artikelen zijn die me worden voorgeschoteld. Dan weet ik wat de auteur op het moment van schrijven wel en niet wist.
Voorbeeld: precies toen Istanbul bol stond van de rellen op het Taksimplein, verscheen 360 met een dossier over Erdogan en de groeiende onvrede onder de Turkse bevolking, vooral die van Istanbul. Toeval of bewuste keus, het blad was zeer actueel. De artikelen in het blad echter niet allemaal. In enkele artikelen werd niks gezegd over rellen, wel over groeiende onvrede. Als bij deze artikelen een verschijningsdatum had gestaan, had ik als lezer de artikelen in perspectief kunnen plaatsen. Dat de artikelen niet actueel waren was trouwens helemaal niet erg. Nu kreeg je als lezer een fascinerend kijkje in het proces wat tot de rellen leidde.

3) Laat me weten wanneer iets opinie is. 360 Magazine drukt nogal eens opinieartikelen af. Alleen merk je dat soms pas lang nadat je aan een artikel bent begonnen. Vertel me dat eerder, laat het zien. Zo kan ik een verwachting maken van wat voor soort verhaal ik ga lezen. En geef me context. Soms gaat een opinieartikel over iets wat hier helemaal niet in het nieuws is. Dan kan ik de mening van de auteur niet op waarde schatten. Een samenvatting van de problematiek (die soms trouwens wel gegeven wordt) helpt daar erg bij. Net als tegenargumenten. Dan kan ik me er echt een beeld bij vormen. En een mening. Dan heb ik iets aan het lezen van het artikel.
En ook hierbij geldt (stukje overlap met punt 1); vertel me waarom de redactie voor deze opinie kiest.

Laat ik nogmaals benadrukken dat 360 Magazine voor ieder die verder wil kijken dan onze landsgrenzen en mediahypes ontzettend de moeite waard is te lezen. Ook snap ik dat bovenstaande toevoegingen veel redactioneel werk oplevert. Toch hoop ik dat er iets van komt, want dat zou 360 nóg beter maken.

De slechtste sollicitatiebrief aller tijden

Wij van het spoor hebben tegenwoordig humor. Hoewel, dat hadden we natuurlijk allang, maar sinds kort laten we dat soms ook zien. Vorige week op Valentijnsdag deden ProRail en NS lief tegen elkaar door middel van een Valentijnskaart. ProRail begon, NS reageerde. 

En zo zag dat eruit:

Ik zat gedurende Valentijnsdag in Dubai, dus heb de actie op de dag zelf gemist. Maar toen ik terugkwam en dit zag, moest ik grinniken. Ik kan me voorstellen dat menig teen krom in de sokken stond na het zien hiervan, maar ik moest dus grinniken. Ik ben blij dat er af en toe een grap af kan. En om dat kracht bij te zetten hierbij de slechtste sollicitatiebrief aan een spoors bedrijf ooit. Geheel fictief natuurlijk.

Geachte heer/ mevrouw,

Hierbij wil ik graag solliciteren op de functie president-directeur van uw VIRMa. De vacature kwam ik perron geluk op het spoor via de vacaturepagina op uw website.

In mijn eerdere carrière heb ik veel ervaring opgedaan met het leiding geven aan een grote organisatie. Enkele organisaties heb ik succesvol kunnen ontdoen van overtollige ballast, waarmee ik deze bedrijven winstgevend en toekomstbestendig heb weten te maken. Bij de uitvoering van plannen heb ik diverse dwarsliggers meegekregen in mijn plannen. Deze prestaties beschouw ik echter niet als eindstation. Ik zet mijn kennis en ervaring graag in om uw bedrijf en imago weer op de rails te krijgen. Daarnaast mag ik vanuit persoonlijke interesse, graag met vrienden over het spoorbomen. Mede daarom heb ik in sneltreinvaart gesolliciteerd.

U en uw bedrijf zullen in mij een president-directeur vinden die gewend is in de bovenleiding van een bedrijf te werken en in staat is onder spanning te presteren. Om doelen te bereiken probeer ik aansluiting te vinden bij OR en koplopers binnen afdelingen. Desondanks ben ik in staat snelle beslissingen te nemen. Nadat een besluit is genomen, is dit een gepasseerd station en staan voor mij de seinen op groen.

Ik kan zoals u in mijn CV kunt zien met diverse managementsystemen en software overweg.

Het lijkt mij een enorme uitdaging, om samen met de raad van commissarissen een traject in te gaan waardoor Nederland een nóg beter treinproduct krijgt.

Ik ben momenteel nog werkzaam als topman van een andere organisatie. Dat duurt echter niet lang meer; mijn vertrekstaat vast. Ik ben klaar om van baan te wisselen.

Graag licht ik deze schriftelijke sollicitatie toe in een persoonlijk gesprek. Ik ver onderstel dat u snel contact met me opneemt.

Met vriendelijke groet,

 

I.C.M. Janssen

Dubai, een overdenking

Wij mensen maken de wereld. Of we breken hem af, het is maar net waar je op let. Wij Nederlanders maakten de wereld bij het droogleggen van Flevoland. De wereldkaart zou nooit meer hetzelfde zijn. We bouwden in de gemaakte wereld een gemaakte stad. Lelystad, maar vooral Almere, is in Nederland het toonbeeld van de ‘gemaakte wereld’. Menigeen ontkent met afschuw dat het bij Nederland hoort, hoewel het nou juist hetgene is waar we het bestaan van ons land aan te danken hebben; gemaakt land.

Palmeiland Dubai

Elders op de wereld kunnen ze ook heel goed maken. Nog beter wellicht. Of in ieder geval met significant meer geld. Ik heb het natuurlijk over Dubai. Hier is maakbaarheid tot een kunst verheven. Schaamteloze gemaaktheid, daar dankt deze stad zijn bestaan aan. Zij passen met palmeilanden ook de wereldkaart aan. Sterker, ze laten de wereldkaart in zee opspuiten.

Afgelopen week was ik er voor de tweede keer. De eerste keer was ik onder de indruk, de tweede keer nog meer. En omdat ik minder naar de weg hoefde te zoeken, kon ik de stad in al zijn bizarheid ook beter op mij in laten werken.

In deze stad is alles ingericht op beleving. Dat dat maakt de stad tot een belevenis. Gezien de talloze bouwactiviteiten is er nog genoeg beleving toe te voegen. Deze maxi-Efteling is er dankzij één man. De Sjeik. Deze man wilde én kon, met dank aan een megalomane berg geld, een droomwereld scheppen, omdat hij dacht dat de wereld dat wilde. En de wereld wilde dat dus ook. De wereld wil een stad waarin alles het hoogte, grootste, duurste, langste is. Van de hoogste toren, de grootste shoppingmall tot het duurste hotel. En als mensen naar een woenstijnbestemming gaan, maar ook willen skiën, dan bouwen we een skihal. Maar wel de grootste ter wereld en mét rodelbaan. En echte pinguïns, anders is het net niks.

Dubai, de stad waar het gebrek aan cultuur tot cultuur verheven is. De stad waar je, bij het passeren van de zoveelste mesjogge uitspatting van rijkdom, niet aan die arme kindertjes is Afrika moet denken. De stad waar je als liefhebber van moderne architectuur je lol op kunt door het compromisloos uit het zand stampen van de bijzonderste bouwwerken. Hoog en laag. De stad van een onnoemelijke hoeveelheid winkels, in winkelcentra in alle soorten en maten, met huizenhoge aquaria en watervallen. De stad van de (bijna) onbegrensde mogelijkheden. Maakbaarheid in optima forma.

En waar wij Nederlanders meestal met een boog om onze gemaakte wereld heenlopen, zijn de Dubainaren vooral trots. En gelaten, ze hebben er toch niks over te zeggen. En het levert hen werk op, dus waarom zouden ze klagen?

Dubai heeft dan wellicht niet veel geschiedenis, Dubai schrijft geschiedenis. Ook die geschiedenis zijn ze dus aan het creëren. Eén van de redenen waarom ik er graag rondloop. De vraag is alleen hoe het geschiedenisboekje afloopt. Glansrijk of zoals menig dit-kan-niet-goed-gaan-denker verwacht, als fiasco. In dat geval kan Dubai nóg een record op zijn naam zetten; die van meest dure fiasco aller tijden.

De zwangere man en de GAD

Vroeger, toen ik nog jong en knap was, speelde ik toneel. In een jeugdgroep van de plaatselijke toneelvereniging. Niks hoogdravends, vooral gezellig. Een van van de leukste toneelstukken waarin ik gespeeld heb, heette ‘Help, ik krijg een kind!’. Daarin had ik de hoofdrol. En ik was zwanger. Het stuk ging dus over een zwangere man.

De hoofdpersoon, Gerard, was door de computer van de Belastingdienst zwanger verklaard. Gerard wist best dat dat onmogelijk was, een man wordt niet zwanger, wat een computer daar ook van vindt. Hij was echter de enige. Ieder ander om hem heen wist zeker dat Gerard zwanger was. De computer van de Belastingdienst had het toch gezegd? En computer maken geen fouten. Dus ja…

Ik wist toen zeker dat het nooit zover zou komen, dat computers eerder gelijk krijgen dan mensen. Tót ik gisteren de GAD aan de lijn kreeg. De Gewestelijke Afvalstoffen Dienst heeft een afvalcontainer geplaatst voor de bewoners van het appartementencomplex waar we wonen. Keurig mooi, ondergronds. Om je afval te kunnen storten heb je een druppel nodig. Die is geleverd in een enveloppe met begeleidend schrijven. Behalve bij ons. We kregen wel het begeleidend schrijven, folder en milieukaart, maar geen druppel.

Bellen met de GAD leverde een wirwar aan systemen en administratie op, waaruit duidelijk bleek dat de druppel keurig naar ons verstuurd was. Dat ie niet is aangekomen? Tja, het systeem klopt, en dat zegt écht dat het verstuurd is. De eveloppe was daar nota bene dichtgeplakt! Dus dat de enveloppe leeg was toen ie bij ons aankwam was niet hun fout. Aan de kant van de GAD is het systeem waterdicht. Een extra druppel, voor ons dus de eerste, kost 5 euro en is af te halen bij de GAD in Bussum. Een raar computersysteem gaat mij dus 5 euro kosten.

Gerard, de zwangere man, werd aan het eind van het toneelstuk wakker. Alles bleek maar een droom. Hij was niet zwanger, ook nooit zwanger geweest. Natuurlijk kan een man niet zwanger zijn. En mensen worden heus wel geloofd. En een computer maakt heus wel fouten. Maar ik gok dat als ik 5 euro neerleg op de balie bij de GAD de tijd gewoon doortikt. De mens heeft het dus definitief verloren van de computer.

3 weken met de Surface

Vandaag drie weken geleden kreeg ik uit de handen van een Amerikaan mijn bestelde Surface. Inmiddels heb ik er zoveel uur op doorgebracht, dat ik vind dat ik er een mening over mag hebben. Daar komt’ie:

image

Allereerst moet mij van het hart dat hij prachtig is. Een veelbelovend en gelikt promotiefimpje is niet meer dan, nou ja, gelikt en veelbelovend. Je moet maar afwachten wat je krijgt. Het uiterlijk is in ieder geval te gek. 

De Surface vervangt mijn iPad. Een eerstegeneratieiPad om precies te zijn. Dat ding had de schrikbarende leeftijd van twee jaar bereikt, dus was nodig aan vervanging toe.
Sinds november 2011 ben ik in bezit van een HTC Titan, voorzien van Windows Phone (7.5, voor de kenners, aka als Windows Phone Mango). Windows Phone 7.5 werkt met dezelfde ‘tegels’ als het nieuwe Windows 8. Het nemen van deze telefoon was een gok, mijn iPhone (van de 3Gs-generatie) voldeed prima, maar was na twee jaar, ook al, aan vervanging toe. En met een aflopend abonnement… 

Afin.

De HTC beviel. Windows Phone beviel. En daarom was ik geïnteresseerd geraakt in Windows 8. En de Surface, die tegelijk met Windows 8 werd aangekondigd. Wat zijn de ervaringen?

Eigenlijk kan ik volstaan met ‘erg goed’, maar je wil vast weten waarom. Wel, allereerst het uiterlijk. Het breedbeeldscherm maakt dat je zonder zwarte balken tv-programma’s of Youtube kan bekijken. En dan het bijgeleverde toetsenbord annex schermbeschermer (raar woord eigenlijk). Verkrijgbaar in diverse kleuren, ik koos voor de blauwe. Hiermee maak je met een simpele klik een laptop van je tablet, of andersom. Het toetsenbord werkt trouwens, na even wennen, prettig. En dan de steun in de rug, ofwel de ‘kickstand’. Laat je Surface makkelijk rechtop staan. Allemaal verrekte mooi.

Dan Windows 8. Een omslag vergeleken met het ‘oude’ Windows, maar als je zoals ik al aan Windows Phone gewend bent, is de omschakeling een stuk makkelijker te maken. Het leuke van Windows 8 is dat er altijd wat op je startscherm gebeurt. Veel apps laten laatste updates zien. Nu.nl geeft bijvoorbeeld de headlines weer, Twitter je mentions inclusief van wie en de inhoud. Facebook toont je je notificaties. Wie vond wat leuk of reageerde? Een weer-app die het actuele weer laat zien. Enzovoorts. Maar je kunt ook twee programma’s tegelijk open hebben staan. Werk aan een presentatie terwijl je ook Twitter open hebt staan. Handig, en op mijn oude iPad onmogelijk.
Ik las laatst een Amerikaan die zei dat dat Windows 8 (en Phone) alle eerdere software en apparaten ouderwets maakt. In het geval van de statische informatie versus updates kan ik me die uitspraak wel voorstellen.

Na vier weken Windows 8 ontdek ik nog steeds nieuwe functies in de software, waardoor gebruik nog makkelijker wordt. 

Ik moet erbij zeggen, ik ben geen technerd. Of geek. Ik ben een middle of the road gebruiker, die weinig om, bijvoorbeeld, apps geeft. Dat is namelijk nu nog een zwak punt van Windows 8. Maar, met mijn lekeninzicht zeg ik, de potentiële afzetmarkt van Windows is zo groot, dat moet goed komen. Voor mij zijn de apps er die ik wil gebruiken. Twitter, Facebook, Nu.nl, Uitzending Gemist, RTL Gemist, Trein, Buienradar, NOS, NRC Next etc. En natuurlijk een Officepakket met Word, Excel, Powerpoint en OneNote. Mobiel Bankieren van ABN AMRO zou fijn zijn. Net als 9292. Tot die tijd moet ik daarvoor mijn telefoon pakken. Of op de ‘ouderwetsche’ manier, via internet.

14 februari kun je hem in de Nederlandse winkels verwachten. Ondertussen ben ik nieuwsgierig naar wat de concurrentie gaat doen. Innovaties wachten natuurlijk op antwoord.

Ik hoop niet dat de echte technerds teveel aanstoot nemen aan dit verhaal van een amateur. Technerd zijn is een vak. Toch wilde ik mijn ervaring als amateurs met andere amateurs delen. Doe er je voordeel mee :-)

Mocht je ook nog willen weten wat experts vinden? Lees NU.nl’s review over Windows 8 en de review over de Surface van Tweakers.net.

Op zoek naar een kat 2.0

Sinds een week loopt er op 6Hoog een kat, of eigenlijk een poes, rond. Het resultaat na een zoektocht nieuwe stijl.
In de tijd dat ik nog ‘thuis’ woonde (bij mijn ouders dus) waren er ook katten. Als je ermee opgegroeit bent, werkt het dus zo dat een huis niet af is zonder kat. Of poes. Nu is 6Hoog dus af.

Maar er is wel wat veranderd. Gingen mijn ouders op zoek naar een kat in het asiel in het dorp, tegenwoordig vind je je kat online. Net als je nieuwe liefde, dat mooie boek of je lievelingsmuziek.
Mijn ouders gingen naar Grietje. Een al wat oudere vrouw, die haar huis had laten innemen door katten die een nieuw baasje zochten.
Daar haalde je dan je kat of poes. Die moest aan bepaalde eisen voldoen (wel speels maar niet té, gezond, niet teveel mauwen etc). Grietje zei dan dat kat X goed pastte, je dacht erover na (kort of lang) en je nam het beestje mee.

Maar dat is ontzettend ouderwets. Zó Jaren 1990. Tegenwoordig zoek je dus online. Op www.ikzoekbaas.nl bijvoorbeeld.
En dan eindig je op een zaterdagmorgen om 11.00 uur op een afgelegen industrieterrein in Vlaardingen omdat daar een leuke kat in het asiel zit. Tenminste, volgens het filmpje op internet.
Het beestje blijkt alleen zoveel te mankeren dat het voor ons als beginnende kattenbezitters niet verstandig is het in huis te nemen. Een beslissing die ook voor de kat zelf het beste was.
Vriendinnetje heeft inmiddels de smaak te pakken, en stuurt mails over katten in Alkmaar, Hengelo, Enschede, Kampen en, jawel, Hilversum. De laatste viel na een bezichtiging af.
Uiteindelijk hebben we nu een poes uit Kampen. Die afstand valt nog best mee, hoewel Grietje op 5 autominuten van het ouderlijk huis woonde.

Zojuist nieuwe kattenbakvulling in huis gehaald. In een doos. Besteld op een website. Een nieuwe generatie kattenbezitters is aangebroken.

elger:

Foursquare heeft 300 miljoen checkins op een kaart gezet. Dit is Nederland. Wow!

Die Belgen checken een stuk minder geconcentreerd in dan wij Nederlanders…

elger:

Foursquare heeft 300 miljoen checkins op een kaart gezet. Dit is Nederland. Wow!

Die Belgen checken een stuk minder geconcentreerd in dan wij Nederlanders…

Hoeveel inwoners heeft Haren eigenlijk?

Wapen van HarenVrijdag was er in Haren van alles te doen. En daar heeft iedereen veel aandacht aan besteed. Zowel in de huiskamers als op tv en in de kranten, het ging over twee dingen. De formatie en ‘Haren’.

Nu ken ik Haren redelijk goed. Niet alleen omdat ik er in de buurt heb gewoond, maar ik heb er zelfs op een toneelclub gezeten. Niet lang, maar lang genoeg. Daarom heb ik niet alleen gelezen en gehoord wat er is gebeurd, maar heb ik ook gelet op wat men over Haren (het dorp) zelf schreef of zei.

'Lommerijke lanen'. Klopt. 'Een ingeslapen stadje'. Haren is geen stad(je), maar dat 'ingeslapen' klopt wel aardig. 'Parel van het Noorden'. Als daarmee groen en rijk wordt bedoeld, dat klopt. Maar dan komt het schatten van het aantal inwoners en wordt het pas echt leuk.

Haren (afwisselend het dorp en de gemeente, die dezelfde naam dragen) heeft namelijk de afgelopen week in de media 16.000, 14.000 en ’iets meer dan 10.000’ inwoners gehad. En vanmorgen wist Van Luyken (communicatie adviseurs) in een blog te melden dat ‘die gemeente’ Haren 9.000 inwoners telt.

Nu kan het zijn dat de inwoners van Haren met duizenden in blinde paniek zijn verhuisd na de rellen van vrijdag en dat dat de daling van het aantal inwoners verklaard. Maar aangezien in deze regio de huizenverkoop het ook niet al te best doet, zal dat wel meevallen. Kortom; men praat maar wat.

Hoeveel inwoners telt Haren dan wél? We zoeken de CBS-cijfers er eens bij. 1 februari 2012 telde de gemeente Haren 18.513 inwoners. Het dorp Haren zelf een goede 16.000.

Dan is dat in ieder geval duidelijk.